Şimdiki öğrencileri hem kıskanıyor, hemde ülkemin geldiği
nokta itibarı ile onlar ile gurur duyuyor, kendi yaşadığım o yıllar
için bir daha o günleri görmemek umudu ile yeni nesil öğrencilerimize
küçük bir hatırlatmanında yararlı olacağına inanıyorum.
    Sevgili öğrenciler anlatacalarım belki size çok abartılı gelecek
belkide inanmayacak, bunun ülkemizde olma ihtimalini çok az görecek
velilerinize sorarak araştırma gereği duyacaksınız. Bu araştırma için şimdiden teşekürler.
   Çok değil yıl 1974 bir çoğunuzun velisinin yaşadığı okul çağları
şimdiki gibi okulservisi henüz adet olmadığı gibi düşünülmesibile
rüya gibi,okulda beslenme saati derseniz o imkansız gibi bir şeydi
haddinemi düşmüş biri okula adı beslenme saati olan ders zaten yok ama
kazara yiyecek yada içecek getirsen o zaten ayıpsayılır idi.
   Taki ülkemizde verem denen hastalığın yaygınlaşması ile ABD yadımı
olarak her okulda bir bardak sıcak süt tozundan yapılmışsüt içene
kadar, tek yeme içme yılda bir kez yerlimalı haftasında evlerden getir-
diğimiz yiyecek ve içecek dışında bir şey yemek mümkün değildi.
  Bir ben bu kurala uymazdım sabah evden çıkıp üç kilometre yaya
yürüyerek ulaşabildiğim okuluma evden gizlice kızarmış ev ekmeğini
önlüğümün sağcebine kesme çay şekerindende annem anlamasın diye bir
kaç tane sol cebime koyarak okula gelene kadar bitirmek şartı ile afiyetle
yerdim.
  Meyvamı? onun içinde küçük bir anım var,ilk okul beşinci sınıfta ailece
gittiğimiz bir komşumuz iram ettiği daha oğrusu zorla elime tutuşturduğu
bir muzu yemem için israr ediyor başımdanda ayrılmıyordu,ısrarını
kırmamak için yemek istedim ve muzu kabuğunu açmadan ısırınca evin
hanımı ailemi pes eden hamleyi yapmak için elimdeki muzun kabuğunu soyup
şimdi ye çocuğumderken kafamdan kaynar sular dökülüyordu.
   tabio mahcubiyetle eve döndüğümde ailemden azar işiteceğimi bildiğim
için azara hazır beklerken annem o yediğin ne idi tadı nasıldı derken
şimdiki gençliği kıskanmamak elimde değil.
  Bu anlattıklarım çok fakir bir ailenin yaşam tarzı diye düşünülsede
öyle değil bir devlet memurunun çocuğu ve o zamanki devlet memurunun
ne kadar önemli olduğunu anlatmam ve sizi ikna edebilmem bir hayli zor.
  Lise ve orta eğitimde merak ettiğim en önemli şeylerden biride
hep turunçgiller olmuştu, neden portakal ,limon,mandalina hep turunç
giller diye anılıyordu ve merak edip öğretmene sorduğumda ise bir
araba dayak yedim ve haddimemi düşmüşki bu dayağı gidip aileme anlatayım
bu saygısızlı yaptığım anlamına gelirdiki anlatmak hele hele öğretmeni
şikayet etmek en büyük ayıp sayılırdı,eğer arkadaşlarımdan biri kazara
bunu babama söylese o öğretmenin ellerine sağlık dediği gibi evde
bana ne saygısızlık yaptınki öğretmen seni dövdü diye fırça yediğim gibi
birde ertesi gün öğretmene gelinip veli olarak hocam bizim çocuk duydukki
uslu durmamış ve cezalandırmışsınız elinize sağlık denirdi.
  Bu istisnasız her öğrenci velisiiçin aynı idi. Şimdiki gibi kulağı
hafifçe çekilen bir öğrenci şikayet etmeye görsün babasına, Baba o gün okulu
basıp kim hangi hakla çocuğumu dövdü diye yaygarayı basıyor.
   Tabi hal böyle oluncada ne eğitimin ne öğretimin ne öğretmenin nede
öğrencinin tadı var adı olan kendisi olmayan eğitim öylesine devam ediyor.
Turunç nedir? sadece bunu araştırma ve velilerinize anlattığım eğitimi
sormanız dileğimle siz değerli öğrencilerimizi eli öpülesi öğretmenlerinize
saygılı olma dileğimle hoşçakalın.
                       ibrahim erdem KARABULUT
                        www.alpkutay.com 

Sizden önce 611 kişi okudu. Sayfanın Başına Dön